Dit zijn enkele lepels die ik recent gesneden heb. De meeste zijn gemaakt van elzenhout en eentje van berkenhout. Ik werk de lepels meestal af met lijnzaad of tung olie. Deze modellen zijn om te eten, ze hebben een hele dunne, 1 a 2 mm, bak (dat is het stuk dat je in je mond stopt), en een driehoekige naar plat toelopende steel die gebogen is uitgesneden zodat je er confortabel mee kunt eten.

De lepels worden uitgehakt met een bijl en daarna afgewerkt met een mes en een gebogen lepelmes. Ik gebruik verder nog een schraapstaal voor het glad maken en heel af en toe een stukje schuurpapier voor de bak, soms kun je er gewoon niet goed bij met het schraapstaal. Daarna drogen, olieën, meer drogen en dan zijn ze klaar voor gebruik.

Dit is een wat kleiner eetlepeltje met daarnaast mijn houtsnij mes.

Hier zijn nog een spatel, koffieschepje en een potlepel. Het koffieschepje is gesneden uit hazelaar uit onze eigen tuin. De spatel uit berken en de potlepel uit els.

Wild zwijn achter wankel hekje zet boodschap kracht bij……

De kaartlezer.

Witte Dam Herten.

Voor de introductie van tractoren, zoals bovenstaande Duitse jongen. Waren er natuurlijk al langer transport mogelijkheden die minder impact maakten op hun omgeving, allereerst het welbekende koppel trekpaarden.

Voor de iets kleinere beurs is er nog deze optie, deze hondenkar, dit zijn honden die speciaal voor dit doel gefokt worden. Dit is een Brenner Sennenhond.

Overigens werden honden niet alleen gebruikt door boeren, maar ook door het Nedelandse leger. Ten tijde van WWI had het Nederlandse leger 1200 trekhonden in dienst voor het trekken van mittraileurwagens, amminutiewagens en gereedschapswagens. De Nederlandse posterijen gebruikten hondenkarren voor kleine pakketen tot in 1922.

Niet alleen honden werden gebruikt maar ook bokken.

Maar er gaat uiteindelijke niets boven menskracht, lijkt een gewone fiets.

Maar ik heb dit nog niet eerder gezien.

Als iemand hier meer informatie over heeft zou ik dat graag horen.

De meeste foto’s zijn genomen bij oude ambachten in Einighausen.

Verloren Ambachten, zo zou je de titel moeten vertalen. Helaas is dit boek niet naar het Nederlands vertaald. Ook zijn sommige ambachten erg Engels, in Nederland worden bijvoorbeeld geen stenen omwallingen gemaakt.

He boek behandelt ongeveer 100 “verloren ambachten”, of op zijn minst ambachten in de gevarenzone van verdwijning. De meeste ambachten zijn vervangen door machines, goedkope olie en kunststof. Ook zijn er nogal wat ambachten in de verdrukking gekomen door industriële landbouw methodes. De ambachten die voorkomen in het boek zijn onder andere melken, lepels snijden, hakhout, kuipen maken, manden weven en smeden.

Elk ambacht wordt in ongeveer 3 pagina’s behandeld en wordt ondersteund door nieuw en antiek fotomateriaal. Je kunt met de kennis uit dit boek geen ambacht leren, maar dat is ook niet het doel van dit boek. Het doel is mensen kennis te laten maken met ambachten die in vergetelheid dreigen te raken, en dat doel wordt op een goede manier behaald.

Natuurlijk kun je een ambacht als smeden niet in een paar pagina’s omschrijven, daarom wordt er bij elk ambacht verwezen naar een aantal websites. Gebruikelijk wordt er ook verwezen naar een “worshipful company” van het een of ander. Deze zijn vergelijkbaar met de Nederlandse gildes. Bijvoorbeeld de “worshipful company of farriers” het gilde van hoefsmeden dat al bestaat sinds 1356. In Groot Brittannië bestaan nog veel van de middeleeuwse gildes, in Nederland zijn er nog bijna geen gildes meer, een van de oudste en laatste is het Smedengilde St. Eloy in Utrecht (1304).

Hier is de link naar amazon, en hier die naar bol,